Wojna trojańska – „Mitologia Greków i Rzymian” cz. I Grecja J. Parandowski

Parys zostaje księciem i porywa Helenę

W Troi odbywały się igrzyska, w których zwycięstwo odniósł Parys. Był pięknym i silnym młodzieńcem, więc wzięto go na dwór królewski, gdzie na jaw wyszło jego prawdziwe pochodzenie. Królewska para zapomniała o strasznej przepowiedni. Parys jako książę trojański zorganizował sobie orszak i wypłynął do Sparty. Wszyscy go polubili, a król Menelaos zaproponował mu bezterminową gościnę, gdyż sam musiał pilnie opuścić miasto. Parys jeszcze tej samej nocy porwał Helenę i wypłynął z nią do Troi. Między Troja a Grecją wybuchła wojna. Naczelnym wodzem Greków został Agamemnon – brat Menelaosa. W wyprawie do Troi wzięli udział najznakomitsi wojownicy: Ajaks, Diomedes, Nestor, Odyseusz, Idomeneus. Wśród nich brakowało tylko Achillesa, od którego zależały losy wyprawy zgodnie z przepowiednią, ponieważ bez niego Troja nie zostanie zdobyta.

Odyseusz i Achilles

Na wieść o tym, że Achilles miałby wziąć udział w wojnie jego matka przebrała go za dziewczynę i ukryła na dworze króla Likomedesa pośród jego córek. Odyseusz przebrał się za wędrownego kupca, który po dworach i zamkach roznosił różne ozdoby dla kobiet. Bez żadnych trudności dostał się do pałacu królewskiego.

Straż w pałacu Likomedesa przepuściła go bez trudu. Królewny krzyknęły z podziwu, gdy przed nimi swój kram rozłożył. A były tam i wielkie złote zausznice z perłami, i bransolety z masywnego srebra, pełne pięknych rzeźb; ozdoby z bursztynu i kości słoniowej; materie barwy purpury, hiacyntu i jak morze niebieskie lub jak łąka zielone, a wszystkie wzorzyście wyszywane w kwiaty lub gwiazdeczki; pachniały wonne olejki zamknięte w kosztownych naczyńkach, z alabastru lub z nie znanego w Grecji szkła fenickiego. Wszystko to rozkładał przed zachwyconymi oczyma córek Likomedesa, a jednocześnie pilnie uważał, jak która z nich się zachowuje. I oto spostrzegł jedną, stojącą trochę na uboczu, bez żywszej
ciekawości patrzącą na te wszystkie przepychy. Wówczas wysunął gdzieś z zanadrza piękny miecz w pochwie spiżowej. Zalśniły oczy tej dziewczyny i z dziwnym rumieńcem chwyciła za złotą rękojeść. Jeszcze szybciej chwycił ją Odyseusz za rękę: “Tyś Achilles?” — “Jam jest!” Odyseusz opowiedział mu, jaka wspaniała wyprawa wojenna się gotuje i jaka sława niezmierna go czeka, gdy pójdzie z nimi. Achilles poszedł².