Królem Krety był Minos, który umiejętnie rządził, nie wdawał się w wojny z sąsiadami i budował potęgę swojego państwa na handlu morskim. Pomimo powodzenia w polityce nie udało mu się zaznać szczęścia rodzinnego. Jego żona Pazyfae urodziła dziecko, które było podobne do byka i człowieka. Syn był szkaradny i wyrósł na groźnego potwora, którego nazwano Minotaurem. Król obawiał się, że poddani mogą się go przestraszyć, więc zlecił Dedalowi wybudowanie labiryntu, z którego Minotaur nigdy nie znalazłby wyjścia.
Dedal pochodził z Anten i był mistrzem w wielu sztukach i rzemiosłach. Zamawiano u niego posągi bogów i bohaterów, a wielu ludzi z tamtego pokolenia miało wrażenie, że są jak żywe. Sam Herakles przestraszył się jednego z dzieł Dedala i rzucał w posąg kamieniami. Późniejsze pokolenia nie doceniały już pracy Ateńczyka i niejednokrotnie był wyśmiewany. W czasie swojego życia Dedal nie miał jednak sobie równych, ponieważ był też wynalazcą. Minos nie chciał rozstawać się z Dedalem, ponieważ mężczyzna znał sekret króla oraz wiele tajemnic państwowych. Ateńczyk się jednak nie poddał i skonstruował skrzydła z ptasich piór połączonych woskiem. Przygotował jedne dla siebie a drugie dla swojego syna Ikara. Przestrzegł młodzieńca, żeby nie leciał zbyt wysoko, bo słońce roztopi wosk ani zbyt nisko by pióra nie nasiąkły morską wilgocią. Syn jednak nie posłuchał.
Ikar, uniesiony zachwytem nad potęgą wynalazku, zapomniał o przestrogach ojca i coraz wyżej wzbijał się w błękitne przestworza. I wówczas stało się to, co przewidywał Dedal. Pod wpływem żaru słonecznego wosk stopniał i pióra, jedno po drugim, zaczęły opadać. Ikar, jak gromem rażony runął z wysokości na ziemię i zabił się na miejscu. Po długich poszukiwaniach odnalazł ojciec żałosne szczątki syna. Wyspę, na którą spadł Ikar, nazwano Ikarią, a morze dookoła niej — Morzem Ikaryjskim1.
Dedal pochował syna, udał się na Sycylie, gdzie został nadwornym budowniczym. Zbudował dla swojego nowego władcy wielki gród warowny. Kilka lat później na Sycylię wyruszył Minos, by znaleźć Dedala, ale król Krety zmarł podczas wojny, a Dedal dożył późnej starości.
- J. Parandowski, Mitologia…, s. 132. ↩︎
