Wyprawa do Troi
Wojownicy napotkali kolejną trudność – brak wiatru przez co okręty nie mogły wypłynąć. Wróżbita Kalchas wyjawił, że gniewa się bogini Artemida i oczekuje ofiary z Ifigenii – córki Agamemnona. W niedługim czasie dziewczyna przybyła z Myken z matką Klitajmestrą. Kobietom mówiono, że Ifigenia będzie narzeczoną Achillesa. Przygotowano ją jednak na ofiarę, ale Artemida kazała zabić łanię, a z Ifigenii uczyniła kapłankę w jednej ze swoich świątyni w Taurydzie.
Wiatry zmieniły się na pomyślne. Wodzowie przystąpili do ostatniej modlitwy przed wypłynięciem, podczas której zza ołtarza wypełznął wąż o ognistej łusce i zjadł dziewięć wróbli, które miały gniazdo na pobliskim jaworze. Odczytano to jako znak, że Grecy dziewięć lat bezskutecznie będą oblegać Troję, a zwycięstwo odniosą dopiero po dziesięciu latach.
Przebieg wojny trojańskiej
Grecy wysłali do Troi Odyseusza i Menelaosa z żądaniem wydania im Heleny. Trojanie, pomimo rad Antenora, nie zgodzili się i wybuchła kilkuletnia wojna. Po stronie Greków walczyli: Diomedes, Ajaks, Nestor, Odyseusz, Agamemnon.
Działania wojenne postępowały dość opieszale. Miasto broniło się dzielnie i sprawnie odpierało wszystkie szturmy, a nawet Trojanie, którym na pomoc przybyło wielu królów azjatyckich, czynili częste wypady. Miejscem starcia była równina nad Skamandrem. Z jednej i z drugiej strony stawało świetne rycerstwo w zbrojach kosztownych, walczące na rydwanach ciągnionych przez pyszne rumaki w złocistych uprzężach3.
Podczas walk rozgrywano również indywidualne turnieje. Zwycięzca zabierał zbroję poległego, a najstraszliwszym wojownikiem, który nie miał sobie równych był Achilles, który dzięki kąpieli w Styksie był odporny na wszelkie urazy. Można było go zranić jedynie w piętę, za którą w trakcie zanurzania trzymała go matka.
Dziesiąty rok prowadzenia wojny
W obozie Greków wybuchła zaraza, przez którą wojownicy masowo umierali. Była to zemsta boga Apolla, za zabranie przez Agamemnona córki jednego z jego kapłanów – Chryzesa. Achilles zwołał naradę, na której postanowiono, że wódz Greków musi oddać niewolnicę. Agamemnon musiał ustąpić i oddać dziewczynę ojcu, ale odebrał za to Bryzeidę Achillesowi. Młody wojownik zbuntował się i przestał walczyć. Trojanie dzięki temu zyskiwali przewagę i coraz odważniej atakowali grecki obóz. Pewnego dnia Partoklos – przyjaciel Achillesa poprosił go, by mógł walczyć. Heros zgodził się i dał mu nawet swoją złotą zbroję. Młody Partoklos został zabity przez Hektora, który zdarł z niego zbroję. W tym momencie na pole bitwy wrócił Achilles zgnębiony śmiercią przyjaciela. Matka dała mu nową, piękną zbroję.
Warto przeczytać: Mit o HeraklesieAchilles posypał głowę popiołem, tarzał się po ziemi i płakał. Wyszła doń matka z głębi morza i przyniosła mu nową zbroję, jeszcze piękniejszą od tej, którą złupił Hektor. Giermkowie krzątali się dokoła wodza. Achilles wdział nagolennice, które sprzągł srebrnymi haftkami. Piersi okrył pancerzem, przez ramię przewiesił miecz, do lewej ręki wziął tarczę błyszczącą jak księżyc. Na głowie, niby gwiazda, jaśniał hełm z chwiejącą się, pyszną kitą. Prawą dłonią ujął dzidę, długą i ciężką, jakiej by nikt dźwignąć nie zdołał4.
