Poświęcenie się w imię wyższych wartości. Omów zagadnienie na podstawie Mitologii (cz. I Grecja) Jana Parandowskiego. W swojej odpowiedzi uwzględnij również wybrany kontekst.
Wstęp z tezą
Człowiek w swoim życiu obiera różne wartości, którymi się kieruje. Mogą to być: miłość, przyjaźń, wierność, patriotyzm i wiele innych. Stały kodeks wartości może być drogowskazem życiowym i pomocnym narzędziem podczas podejmowania najważniejszych decyzji. Często jednak ludzie muszą zmierzyć się z koniecznością obrony swoich wartości i poświęcenia czegoś w imię wierności tymże. Moim zdaniem człowiek jest zdolny do ogromnych poświęceń dla ocalenia wartości, które są dla niego ważne.
Argument i przykład – mit o Prometeuszu
Dobro drugiego człowieka może być dla kogoś na tyle istotne, że będzie w stanie poświęcić własny spokój i znieść wiele bólu, aby mu pomóc. W mitologii greckiej jedną z hipotez na temat pochodzenia człowieka jest koncepcja, że został ulepiony z gliny i łez przez jednego z tytanów – Prometeusza, który szybko zauważył, że ludzie są bardzo słabi i niezdolni do bezpiecznego życia na ziemi. Tytan nauczył ich rzemiosł, a potem wykradł dla nich ogień, który stał się pomocnym narzędziem dla ludzi. Dzięki niemu mogli się ogrzać, zrezygnować z jedzenia surowego mięsa oraz ochronić przed dzikimi zwierzętami. Zeus, władca Olimpu, nie był z tego zadowolony. Obawiał się rosnących w siłę ludzi, dlatego zdecydował się wysłać do tytana Pandorę – piękną kobietę z amforą, w której zamknięte były wszystkie smutki i nieszczęścia. Prometeusz nie dał się przechytrzyć, ale pokusie uległ jego brat Epimeteusz, który ożenił się z Pandorą, otworzył naczynie i sprowadził na ziemię i ludzkość wiele nieszczęść: choroby, głód, smutki. Prometeusz chciał odpłacić się Zeusowi. Przygotowując dwa stosy ofiar, z których władca bogów miał wybrać, jakie ofiary będą składali mu ludzie wiedział, jak przechytrzyć i upokorzyć przeciwnika. Zeus wybrał stos z kośćmi, który był zemstą tytana za wysłanie na ziemię Pandory. Zeus zdecydował o ukaraniu Prometeusza za wyposażenie ludzi w ogień oraz zniewagę w kwestii składania ofiar. Tytan został przykuty do skał Kaukazu i codziennie sęp wyjadał mu odrastającą wątrobę. Tytan mógł spodziewać się kary za taką zuchwałość wobec Zeusa i był gotowy ją ponieść w imię pomocy ludziom, których kochał. Prometeusza później uratował Herakles.
Kontekst – Doktor Bernard Rieux z „Dżumy” Alberta Camusa
W jednym z algierskich miast – Oranie niepodziewanie wybuchła epidemia dżumy, którą poprzedzało masowe padanie szczurów. Jedną z pierwszych osób, która zorientowała się, że zbliża się epidemia był miejscowy lekarz Bernard Rieux, który traktował swój zawód jako misję i powołanie. W krytycznych momentach potrafił pracować kilkanaście godzin na dobę, aby pomóc mieszkańcom Oranu niejednokrotnie w ostatniej drodze. Nigdy się nie poddawał, za wszelką cenę starał się znaleźć rozwiązanie tej trudnej sytuacji, co zmusiło go do trudnego wyboru pomiędzy żoną przebywającą w sanatorium, a mieszkańcami miasta, którzy zaczęli masowo umierać. Z pomocą Jeana Tarrou i innych stworzył odziały sanitarne, które pomagały zadżumionym. Wraz z doktorem Castelem podał serum jednemu z chorych, które było później udoskonalane. Rieux nie wahał się przed przyjęciem trudnych wyzwań – potrafił być obecny w ostatnich chwilach wielu chorych, dla których nie było już nadziei, ale nie zostawiał ich samych. Uważał, że złu należy bezwzględnie stawiać opór, a w sytuacji zagrożenia kierować się empatią i życzliwością.
Podsumowanie
System wartości, który każdy człowiek kształtuje indywidualnie często może wymagać od niego poświeceń, aby być wiernym wcześniej obranym ideom. Prometeusz stworzył człowieka, któremu bez względu na konsekwencję chciał pomóc i zapewnić jak najlepsze warunki do życia. Poniósł za to ogromną karę, ale był wierny swoim wyborom. Doktor Bernard Rieux jako lekarz rozumiał swoje powołanie i powinności w ogarniętym epidemią dżumy mieście. Nie chciał pozwolić na rozprzestrzenienie się zła i śmierci, więc był gotowy na nieustanną pracę i wysiłek, aby pomóc mieszkańcom, których zaatakowała choroba.
18 września 2026J. Kasprowicz „Dies Irae” – opracowanie
20 września 2026PJ (8) – Prawa boskie a prawa ludzkie
22 września 2026F. Dostojewski „Zbrodnia i kara” – str. szczegółowe cz. I rozdz. I

