Powstanie Rzymu -Mitologia J. Parandowskiego cz. II Rzym

Askaniusz założył miasto pod nazwą Alba Longa. Jeden z późniejszych władców – Prokas miał dwóch synów: Numitora i Amuliusa. Numitor był starszy i objął władzę, ale młodszy brat przy pomocy własnego wojska strącił go z tronu. Córkę Numitora Reę Sylwię uczynił westalką, która za sprawą bogów urodziła bliźnięta, których ojcem był Mars. Amulis rozkazał zagłodzić Reeę, ponieważ nie uwierzył, że bliżnieta to dzieci boga. Tyber wylał i słudzy królewscy włożyli niemowlęta do koszyka i umieścili go w rzece. Głodne płaczące dzieci karmiła wilczyca i dzięcioł rzucał im jagody leśne.

Pewnego dnia dzieci spostrzegł królewski pasterz Faustulus, wziął je do domu, ponieważ marzył o dzieciach. Niemowlęta wyrosły u niego na przystojnych i rosłych młodzieńców. Gdy wywiązała się bójka między pasterzami Numitora i Amuliusa. Chłopcy, będący w służbie króla, stanęli po stronie ludzi Amulisa. Całe zajście zakończyło się porwaniem Remusa, którego doprowadzono przed oblicze Numitora. W trakcie rozmowy stary, zdetronizowany król zrozumiał, że Remus jest jego wnukiem, więc kazał potajemnie sprowadzić Romulusa. We trzech obalili Amuliusa, a miastem znów władał Numitor.

Romulus i Remus postanowili założyć własne miasto i wybrali to miejsce, gdzie znalazł ich pasterz, który ich wychował. Między braćmi wywiązała się kłótnia odnośnie tego, kto ma nadać nazwę nowemu miastu. Bogowie przy pomocy dwunastu sępów dali znak, że to Romulus ma założyć miasto. Pługiem przeorał część ziemi i to były granice Romy – jego miasta. Remulus zabił brata. Przy boku nowego władcy była tylko garstka mężczyzn. Romulus na Kapitolu ogrodził gaj i ogłosił, że ktokolwiek do niego wejdzie będzie miał darowane wszelkie winy. Tym sposobem do Rzymy zaczęli ściągać podpalacze, koniokrady, zbóje i rzezimieszki. Z ich pomocą Rzym otoczył się murami i niczego w nim nie brakowało poza kobietami.

Romulus wyprawił swoich najlepszych ludzi do okolicznych gmin z prośbą o zawarcie związków małżeńskich z Rzymianami. Niestety wszyscy się ich bali, więc poselstwo nie odniosło skutku. Romulus po jakimś czasie zdecydował się wyprawić igrzyska i gdy pojawili się w Rzymie mężowie z żonami i ojcowie z córkami to ludzie Romulusa je porwali. Poszkodowani ruszali zbrojnie na Rzym, ale kobiety przywiązały się do swoich nowych partnerów i zaprowadzono zgodę. Rzymem rządził Romulus z Titusem Tatiusem królem sabińskich, któremu Rzymianie porwali najwięcej kobiet.

Gdy stary Romulus dokonywał pewnego razu przeglądu wojsk zerwała się burza i gęsta mgła spowiła tron. Gdy niebo się rozjaśniło króla już nie było. Następnego dnia jeden z senatorów oświadczył, że Romulus ukazał mu się jako bóg. Zrozpaczoną po stracie męża Hersylię bogowie również przemienili w boginię. Spotkała się w niebie z Romulusem, którego od tego momentu czczono jako Kwirinusa, a ją jako Horę. Po Romulusie w Rzymie panowało jeszcze sześciu królów, a potem nastały czasy republiki.