Legenda o złotym runie
Jazon znał historię złotego runa z opowiadań Chejrona, a była ona związana ze starożytnym beockim miastem Orchomenos, którego królem był Atamas. Mężczyzna ożenił się z Nefele i miał z nią dwoje dzieci: syna Fryksosa i córkę Helle. Po śmierci Nefele Atamas ożenił się z Ino, która nienawidziła swoich pasierbów. Uknuła spisek, aby doprowadzić do ich śmierci. Dzieci uciekły jednak z miasta dzięki pomocy ducha swojej matki. Na Frykosa i Helle za miastem czekał baranek o złotym runie, który mówił ludzkim głosem i potrafił latać. Podczas podróży zgnięła Helle, natomiast Frykos osiadł w Kolchidzie i opiekował się barankiem do jego śmierci – później złożył jego runo w ofierze Zeusowi.
Warto przeczytać: PJ (4) – Poświęcenie się w imię wyższych wartości (2026-2028)Było to zwierzę cudowne, boskiego pochodzenia, całe pokryte złotym runem, umiało przemawiać głosem ludzkim i latać w powietrzu. Dzieci wsiadły mu na grzbiet i trzymając się złotej wełny jechały jak na koniku. Baranek przelatywał ponad górami, wyspami i morzem z chyżością jaskółki. Lecz w wąskiej cieśninie, która oddziela brzegi Azji od Europy, zerwała się gwałtowna burza. Mała Helle, strwożona wzdętymi falami i wyciem huraganu, straciła przytomność i spadła do morza, które od jej imienia nazwano Hellespontem. Fryksos wylądował w Kolchidzie, krainie nad Morzem Czarnym, gdzie żył spokojnie do końca swych dni. Baranka chował, pieścił, aż się ów zestarzał i sam prosił, aby go zabić. Fryksos złożył go w ofierze Dzeusowi; a złote runo król Kolchidy, Ajetes, zawiesił na dębie w świętym gaju Aresa1.
