Powrót do ojczyzny i rozprawienie się z zalotnikami
Odyseusz po latach tułaczki dotarł w końcu do Itaki. Spotkał boginię Atenę, która uprzedziła go, że wszyscy myślą, że Odys nie żyje, więc z sąsiednich wysp zjechali się młodzi książęta, którzy starają się o rękę Penelopy i chcą przejąć dziedzictwo Odyseusza. Gdyby mężczyzna nagle się zjawił zostałby zabity. Atena zmieniła go w żebraka, by nikt go nie rozpoznał, oprócz jego starego psa Argosa. Odyseusz wszedł do pałacu i stanął do walki w turnieju o rękę Penelopy, który bez trudu zwyciężył, a zalotników zabił.
W podłogę sali biesiadnej wbito jednym rzędem dwanaście toporów. Każdy z zalotników brał ogromny łuk Odyseusza i próbował tak strzelić, aby grot przeszedł przez otwory wszystkich, rzędem stojących toporów. Lecz nikt nie miał nawet dość siły, aby napiąć łuk bohatera. Jeden drugiemu broń ze wstydem oddawał. Na koniec żebrak, siedzący na progu, prosił, żeby i jemu pozwolono. Telemach, któremu ojciec
zdradził swą tajemnicę, kazał podać łuk. Nieznacznie zamknięto wszystkie wyjścia. Odyseusz naciągnął łuk, aż cięciwa odbrzękła jaskółczym gwizdem, wypuścił strzałę i grot przeszedł przez wszystkie topory. Opadły zeń łachmany żebracze. Nagi, potężny, gniewny stał przy drzwiach niby bóstwo zemsty. Podniósł łuk. Brał jedną strzałę po drugiej i szył w zbitą gromadę zalotników. A gdy skończył, odłożył broń, wielce utrudzony. Służba wyniosła trupy ze sali, stoły i stołki z krwi obmyto, wymieciono, wykadzono siarką4.
Penelopa na początku obawiała się męża, ale później rzuciła mu się w ramiona. Odyseusz opowiadał wszystkim o swoich przygodach, później wyruszył jeszcze na morze, a gdy wrócił spokojnie czekał na śmierć.
Warto przeczytać: Horacy „O co poeta prosi Apollina” – opracowanie
18 września 2026J. Kasprowicz „Dies Irae” – opracowanie
20 września 2026PJ (8) – Prawa boskie a prawa ludzkie
22 września 2026F. Dostojewski „Zbrodnia i kara” – str. szczegółowe cz. I rozdz. I
