Wszystko, czego człowiek doświadcza pochodzi od Boga, więc nie ma on wpływu na nic. Człowiek podlega na ziemi różnym prawidłom, ponieważ to Stwórca ustala bieg rzeczy, a wszystko co człowiek ma jest darem bożym. Każdego człowieka będzie sądził Bóg bez względu na to czy był sprawiedliwy, czy bezbożny. To prowadzi Mędrca do konkluzji, że życie człowieka nie różni się niczym od życia zwierzęcia.
Los bowiem synów ludzkich jest ten sam, co i los zwierząt; los ich jest jeden: jaka śmierć jednego, taka śmierć drugiego, i oddech życia ten sam. W niczym więc człowiek nie przewyższa zwierząt, bo wszystko jest marnością. Wszystko idzie na jedno miejsce: powstało wszystko z prochu i wszystko do prochu znów wraca4.
Człowiekowi bogactwa, majątek, sława, gromadzenie rzeczy doczesnych daje tylko krótkotrwałą radość, ponieważ posiadając wiele chce mieć jeszcze więcej, co czyni jego duszę nienasyconą- zawsze pragnie mieć jeszcze więcej. Człowiek nie może też w żaden sposób zbadać zamysłów Stwórcy, więc nie wie dokąd świat zmierza i nawet mądrość nie poprawi tego stanu. Bez względu na to, jaką moralną postawę przyjmie człowiek wszystkich czeka ten sam los.
Wszystko jednakie dla wszystkich: Ten sam spotyka los sprawiedliwego, jak i złoczyńcę, tak czystego, jak i nieczystego, zarówno składającego ofiary, jak i tego, który nie składa ofiar; tak samo jest z dobrym, jak i z grzesznikiem, z przysięgającym, jak i z takim, którzy przysięgi się boi5.
Młodość jest dla człowieka czasem szczęśliwym, ponieważ człowiek jest w pełni sił i może doświadczyć wielu przyjemności, ale będą one sądzone przez Boga. Po okresie młodości przyjdzie starość, która będzie zbliżała człowieka do śmierci i powrotu duszy do Boga, który ją dał człowiekowi.
Warto przeczytać: Księga Rodzaju – Pobyt człowieka w Edenie i wygnanie z raju