Odrodzenie życia na ziemi
Wody ustępowały z ziemi powoli i po upływie stu pięćdziesięciu dni obniżyły się. Arka osiadła na górach Ararat. Noe wypuścił kruka, ale ptak wylatywał i zaraz wracał, ponieważ ziemia była jeszcze pod wodą. Później mężczyzna wypuścił gołębicę, która także szybko wróciła. Po siedmiu dniach znów wypuścił gołębicę i wróciła do niego wieczorem, niosąc w dziobie listek z drzewa oliwnego. To był znak, że wody opadły. Bóg przemówił do Noego i polecił mu opuścić arkę.
Wyjdź z arki wraz z żoną, synami i z żonami twych synów. Wyprowadź też z sobą wszystkie istoty żywe: z ptactwa, bydła i zwierząt pełzających po ziemi; niechaj rozejdą się po ziemi, niech będą płodne i niech się rozmnażają»5.
Noe opuścił arkę wraz z rodziną i wszystkimi zwierzętami.
Przymierze Boga z Noem
Noe złożył Bogu ofiarę ze zwierząt na ołtarzu, a Bóg obiecał wtedy, że już nigdy nie zgładzi ludzi i zwierząt. Będą żyli do momentu aż świat przestanie istnieć. Ocalali z potopu mieli zaludnić na nowo ziemię, a zwierzęta były im poddane. Bóg zawarł z Noem przymierze, którego znakiem była tęcza.
Zawieram z wami przymierze, tak iż nigdy już nie zostanie zgładzona wodami potopu żadna istota żywa i już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię». Po czym Bóg dodał: «A to jest znak przymierza, które ja zawieram z wami i każdą istotą żywą, jaka jest z wami, na wieczne czasy: Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza między Mną a ziemią. A gdy rozciągnę obłoki nad ziemią i gdy ukaże się ten łuk na obłokach, wtedy wspomnę na moje przymierze, które zawarłem z wami i z wszelką istotą żywą, z każdym człowiekiem; i nie będzie już nigdy wód potopu na zniszczenie żadnego jestestwa. Gdy zatem będzie ten łuk na obłokach, patrząc na niego, wspomnę na przymierze wieczne między mną a wszelką istotą żyjącą w każdym ciele, które jest na ziemi». Rzekł Bóg do Noego: «To jest znak przymierza, które zawarłem między Mną a wszystkimi istotami, jakie są na ziemi»6.
Warto przeczytać: Księga Rodzaju – Stworzenie świata