Ojciec nosił nazwisko Baryka, na imię miał Seweryn, Matka Jadwiga Dąbrowska z Siedlec. Prawie całe swoje życie spędziła w Rosji, ale nigdy nie nauczyła się biegle języka. Bez względu na to, gdzie aktualnie przebywała zawsze myślami błądziła po swoim rodzinnym mieście. Zawsze wszystkie widoki w Baku porównywała do Siedlec, które jawiły się jej jako najbardziej urokliwy krajobraz. Początki życia w Rosji dla Pani Jadwigi były trudne. Jej nieznajomość języka doprowadzała do różnych śmiesznych, ale i wstydliwych sytuacji. Podczas jazdy powozem, który na wyboistej drodze trząsł się niemiłosiernie, strofowała furmana, że bruki u nich bardzo kiepskie. Kobieta miała oczywiście na myśli stan dróg, ale w bruki po rosyjsku to spodnie, więc powożący koniem był zaskoczony bezpośredniością kobiety, która w tak ostentacyjny sposób wypowiada się o jego ubiorze. Kolejną zabawną sytuacją była rozmowa z córką rosyjskiego dygnitarza. Jadwiga chciała być miła dla młodej dziewczyny, ale znów nie znała znaczenia słów rosyjskich słów, więc powiedziała dziewczynie, że ma czerwoną gębę zamiast piękną, czerwoną różę przypiętą do stanika. Młoda kobieta poskarżyła się ojcu, że Jadwiga ją obraziła.
Sama historia zawarcia małżeństwa przez Baryków była dość osobliwa. Seweryn postanowił się ożenić, wziął miesięczny urlop i udał się do Polski w poszukiwaniu małżonki. Otrzymał zgodę rodziców i wzajemność wybranki, choć za kimś bardzo płakała zanim została żoną Seweryna. Po ślubie małżonkowie przybyli pod Ural. Seweryn Baryka nie zdobył żadnego szczególnego wykształcenia i nie miał wyuczonego zawodu. Za młodu nie zaprzątał sobie głowy nauką, a gdy się zreflektował było już za późno na podjęcie studiów.
Był tedy przez czas dość długi pospolitym typem człowieka poszukującego jakiejkolwiek posady. Gdy zaś znalazł niezbyt odpowiednią, szukał cichaczem innej, zyskowniejszej, w jakiejkolwiek bądź dziedzinie. Chodziło tylko o wysokość pensji, mieszkanie, opał, światło, tantiemy i tym podobne dodatki, a co się za te tantiemy wykonywuje, to było najzupełniej obojętne. Trzeba nadmienić, iż Seweryn Baryka był człowiekiem z gruntu i do dna uczciwym, toteż za najwyższą pensję i za najobszerniejsze mieszkanie nie robiłby nic podłego. W granicy jednak nakreślonej przez mieszczański rzut oka pomiędzy dobro i złe tego świata gotów był robić wszystko, co każą „starsi”1.
Rosja jednak w tamtym czasie była dobrym miejscem dla ludzi z Królestwa, którzy chcieli zrobić tam karierę.
Rosja przedwojenna była wymarzoną areną dorobku dla ludzi tego typu, zwłaszcza pochodzących z „Królestwa”. Wiadomości zaczerpnięte w „klasach” gimnazjalnych, wrodzona inteligencja, która wraz ze zdrowiem towarzyszyła poszukiwaczowi posady i na zawołanie zjawiała się, nie siana i nie pielęgnowana — wytrzymałość, odwaga, wesołość i pewna odrobina drwiny z „Moskala”, u którego się służy, lecz nad którym jednak panuje się mimo wszystko — torowały drogę od niższej do wyższej pozycji. Trzeba przyznać, że nie ostatnią rolę grała w tej operze protekcja, cicha, pokorna, dobra wróżka, prowadząca za rękę od niskiego do coraz wyższego rodaka, tu i tam zaczepionego nogą lub łokciem na tej rosyjskiej drabinie2.

