Średniowieczny zwrot do Boga i ludzi
Anonimowy autor zwraca się do Boga z prośbą o pomoc w stworzeniu dzieła, które będzie na chwałę Stwórcy oraz pomoże ludziom oswoić się ze śmiercią. Następnie zwraca się do ludzi, aby go słuchali i poznali okrucieństwo śmierci. Szczególnie ci, którzy o niej nie myślą, ponieważ śmierć przyjdzie do nich w momencie zgonu. Żaden człowiek bez względu na to czy jest młody, czy stary nie ominie śmierci. Każdego ona spotka i ten kto chce niech posłucha, co o niej wiadomo.
Mistrz Polikarp i śmierć
Polikarp został określony jako wielki mędrzec, który prosił Boga o to, by mógł zobaczyć śmierć. Podczas gorliwej modlitwy w kościele, gdy został sam śmierć zjawiła się w świątyni. Została opisana w następujący sposób:
Uźrzał człowieka nagiego,
Przyrodzenia niewieściego,
Obraza wielmi skaradego,
Łoktuszą przepasanego.
Chuda, blada, żółte lice
Łszczy się jako miednica;
Upadł ci jej koniec nosa,
Z oczu płynie krwawa rosa;
Przewiązała głowę chustą
Jako samojedź krzywousta;
Nie było warg u jej gęby,
Poziewając skrżyta zęby;
Miece oczy zawracając,
Groźną kosę w ręku mając;
Goła głowa, przykra mowa,
Ze wszech stron skarada postawa —
Wypięła żebra i kości,
Groźno siecze przez lutości1.
Z powyższego opisu można wywnioskować, że śmierć jest kobietą bardzo odrażającą. Nie ma ubrania, jest przewiązana tylko chustą. Jest bardzo chuda, blada, a jej twarz ma żółty odcień. Nie ma również nosa, a z oczu płynie krew. Nie ma również warg i zgrzyta zębami. Jej wzrok jest nieprzyjazny a w ręku trzyma kosę. Widoczne są także kości i żebra. Mistrz Polikarp przeraził się postaci, która do niego przyszła, padł na ziemię jak nieżywy. w tym momencie przemówiła do niego śmierć. Pytała, dlaczego tak bardzo się boi skoro jest zdrowy. Przecież sam prosił Boga o to, by się spotkać ze śmiercią. Zjawa zapewnia mężczyznę, że nic mu nie grozi z jej strony. Tym razem jest bezpieczny, ale gdy przyjdzie po jego duszę będzie się musiał jej bać. Śmierć zwraca uwagę na to, że ma wiele pracy i Polikarp nie powinien marnować jej czasu. Mistrz przyznał, że bardzo się przeraził, gdy ją zobaczył i poprosił, aby się od niego odsunęła i odłożyła kosę. Śmierć jednak nie przystaje na prośbę mistrza – nigdy nie rozstaje się z kosą.
Pytania Polikarpa do śmierci
Pochodzenie śmierci
Śmierć opowiada Polikarpowi, że powstała wraz z grzechem pierworodnym, gdy Ewa zjadła jabłko z drzewa (w Księdze Rodzaju nie jest podane jaki rodzaj owocu zjadła kobieta) i podzieliła się nim z Adamem. Przypomina też, że Ewa powstała z żebra Adama, a Bóg dał człowiekowi panowanie nad wszystkimi zwierzętami i zakazał mu jedzenia owoców z jednego z drzew w Edenie. Gdy pierwsi ludzie zjedli zakazany owoc to śmierć przyszła na świat. Bóg był zawiedziony postępowaniem ludzi, dlatego skazał ludzi na śmierć ( w Edenie byli nieśmiertelni).
Warto przeczytać: Księga Rodzaju – Pobyt człowieka w Edenie i wygnanie z rajuMożliwości uniknięcia śmierci
Polikarp pyta, dlaczego śmierć odbiera ludziom życie i czy można jej coś ofiarować, aby to życie zachować. Śmierć jest jednak nieprzekupna, nie interesują jej ludzkie dary, ponieważ o nie nie dba. Bóg dał jej takie zadanie i taką moc, aby odbierała ludziom życie. Śmierć jest zafascynowana swoją mocą i dumna z tego, w jaki sposób wywiązuje się z tego zadania. Śmierć przyjdzie do każdego człowieka bez względu na wiek, majątek, status społeczny, inteligencję i zawód. Mówi także, że jej ofiarami byli Annasz i Kajfasz (arcykapłani żydowscy), łotry, którzy wisieli obok Jezusa na krzyżu oraz sam Jezus, który jednak zmartwychwstał i nad nim śmierć nie ma władzy.
